Jeszcze we wrześniu miedź biła rekordy i uchodziła za jeden z głównych surowców boomu na sztuczną inteligencję. Dwa miesiące później jej wykres wygląda zupełnie inaczej. W środę, 18 listopada 2026 roku, kontrakty na londyńskiej giełdzie metali LME spadły choćby o 1,6%, do 13 019 USD za tonę. To najniższy poziom od 24 czerwca. Metal zmierza też do najdłuższej od dwóch lat serii tygodniowych spadków.
Przyczyn jest kilka i działają jednocześnie: mocny dolar, rosnące oczekiwania na podwyżki stóp w USA, wyprzedaż spółek technologicznych związanych z AI i rozczarowujące dane z Chin, czyli od największego konsumenta miedzi na świecie. Co ciekawe, fizyczny rynek wysyła przy tym sygnały, które do tego obrazu nie pasują.
Od rekordu do pięciomiesięcznego dołka
Trzymiesięczna miedź na LME ustanowiła historyczny rekord na poziomie 14 875 USD za tonę 10 września. Rynek wyceniał wtedy dwa scenariusze naraz: ogromny popyt ze strony centrów danych i sieci energetycznych oraz możliwe amerykańskie cła na miedź rafinowaną, które ściągały metal do USA i drenowały zapasy w reszcie świata.
Środowe minimum jest o około 12,5% niższe od rekordu (wyliczenie redakcji na podstawie obu poziomów). Do zjazdu doszło szybko. 12 listopada miedź kosztowała jeszcze ok. 13 600 USD za tonę i był to wtedy czteromiesięczny dołek. W poniedziałek, 16 listopada, spadła do 13 210 USD, a w środę zeszła poniżej 13 100 USD. Na nowojorskim COMEX kontrakty zeszły poniżej 5,90 USD za funt, czyli do poziomów niewidzianych od wiosny.
Mimo tej przeceny miedź wciąż jest wyraźnie droższa niż rok temu. Od początku roku cena na LME wzrosła o ok. 7,9% (dane z 16 listopada). To pokazuje, iż rynek oddaje głównie jesienną premię za AI, a nie przekreśla całej hossy.
Dolar i Fed, czyli presja z Waszyngtonu
Najprostszy mechanizm to dolar. Miedź jest wyceniana w dolarach, więc mocniejsza amerykańska waluta podnosi jej koszt dla kupujących w euro, juanach czy złotych i zwykle osłabia popyt. Z tej zależności korzystają też fundusze algorytmiczne, które grają na sygnałach z rynku walutowego. W ostatnich dniach indeks dolara (DXY) utrzymywał się powyżej 103 pkt, najwyżej od kwietnia 2025 roku. Wsparły go wyższa od prognoz inflacja CPI w USA i jastrzębie wypowiedzi członków Rezerwy Federalnej.
Źródłem tych napięć jest polityka monetarna. Pod koniec października Fed pozostawił przedział stóp procentowych na poziomie 3,75-4%, ale decyzja nie była jednomyślna. Gubernator Lisa Cook i prezes Fed z Cleveland Beth Hammack głosowały za podwyżką o 25 pkt bazowych. Przewodniczący Kevin Warsh podkreślał, iż inflacja w USA od blisko sześciu lat jest powyżej celu, a zbijanie jej to obowiązek banku centralnego. W połowie listopada rynek wyceniał około 85% szans na podwyżkę o 25 pkt bazowych na grudniowym posiedzeniu (8-9 grudnia) i ok. 15% na ruch o 50 pkt bazowych. Inwestorzy coraz śmielej zakładają też kolejne podwyżki w 2027 roku.
W środę uwaga rynku skupia się na protokole z październikowego posiedzenia FOMC, publikowanym o 14:00 czasu nowojorskiego (20:00 w Polsce). jeżeli dokument potwierdzi, iż większość członków Komitetu chce dalej zacieśniać politykę, dolar może zyskać, a metale przemysłowe stracić. Łagodniejszy wydźwięk mógłby dać miedzi chwilę oddechu.
Tom Price z Panmure Liberum opisał zachowanie rynku tak:
„Odczyt inflacji w USA pokazuje, iż to wciąż jest tam problem, więc rynek metali dostosowuje pozycje i to ciągnie cenę miedzi w dół” – powiedział Tom Price, analityk Panmure Liberum.
AI: od paliwa hossy do źródła ryzyka
Drugi czynnik bardziej zaskakuje. Przez wiele miesięcy miedź była traktowana jak surowcowy odpowiednik spółek AI. Centra danych wymagają ogromnych ilości miedzi w okablowaniu, systemach chłodzenia i przede wszystkim w modernizacji sieci energetycznych. Dlatego gdy rynek zaczął wątpić w tempo inwestycji w infrastrukturę AI, miedź oberwała razem z akcjami technologicznymi.
W listopadzie sektor przeżył kilka wstrząsów. Wyprzedaż na rynku metali przyspieszyła 12 listopada po informacji, iż Jensen Huang odchodzi ze stanowiska prezesa Nvidii. Wcześniej, po wyborach połówkowych w USA wygranych przez Demokratów, pojawiły się obawy o polityczne przeszkody dla rozbudowy centrów danych. W jednej z sesji Nasdaq 100 stracił na wartości około 2,5 bln USD. Analitycy TD Securities zwracają uwagę, iż oczekiwania co do wydatków na AI stały się mniej pewne. Dodają też, iż cła na miedź rafinowaną w USA są dziś mniej prawdopodobne, więc rynek traci kolejny argument za wysokimi cenami.
„Za każdym razem, gdy AI dostaje cios, popyt na miedź i jej ceny również znajdują się pod presją” – powiedział Tom Price z Panmure Liberum.
Podobnie ocenia to John Meyer z SP Angel:
„Ceny miedzi cofnęły się w ślad za wyprzedażą związaną z AI i oczekiwaniami, iż budowa centrów danych może się opóźnić” – powiedział John Meyer, analityk SP Angel.
Szersze tło tej zmiany nastrojów, czyli rosnącą nerwowość wokół wycen spółek AI i jej wpływ na rynki surowcowe, opisywaliśmy już w październiku w tekście o tym, jak surowce znalazły się między obawami o AI a ryzykiem na rynku energii.
Zmianę nastawienia dobrze widać w danych o pozycjonowaniu funduszy. W połowie września zarządzający mieli na kontraktach CME netto 82 649 długich kontraktów. Była to największa łączna pozycja na wzrosty od 2021 roku. Na początku listopada zostało z niej 34 444 kontraktów, a dane nie obejmowały jeszcze najmocniejszej fali wyprzedaży.
Chiny rozczarowują w statystykach, ale nie w portach
Trzeci element to Chiny. W październiku chińska produkcja przemysłowa wzrosła o 4,8% rdr wobec oczekiwanych 5,3% i 5,5% miesiąc wcześniej. Sprzedaż detaliczna zwiększyła się zaledwie o 0,4% rdr przy prognozie 0,8%. Te dane pokazują, iż najnowsze bodźce stymulacyjne Pekinu na razie nie przyniosły oczekiwanych efektów.
Tu jednak zaczyna się najciekawsza część tej historii. Fizyczny rynek w Chinach jest wyjątkowo napięty. Zapasy w magazynach giełdy w Szanghaju (SHFE) spadły do ok. 33,8 tys. ton, najniżej od trzech lat. Premia Yangshan, czyli dopłata ponad cenę LME, którą chińscy importerzy płacą za miedź dostarczaną do portu, 9 listopada osiągnęła rekordowe 230 USD za tonę. W kolejnych dniach, według doniesień rynkowych, zbliżyła się do 290 USD. Na SHFE kontrakt z najbliższym terminem był notowany z wyraźną premią do kolejnego, co jest typowym objawem niedoboru dostępnego metalu.
„Chińscy nabywcy wydają się korzystać z niższych cen miedzi i robią zapasy przed świętami” – powiedział John Meyer z SP Angel.
Ten paradoks ma proste źródło: cła, a ściślej ich widmo. Przez większość roku miedź na CME była notowana z dużą premią do Londynu, bo rynek spodziewał się amerykańskich ceł importowych. Metal płynął więc masowo do USA. Magazyny CME odpowiadają dziś za ponad 60% światowych zapasów giełdowych, a łącznie z magazynami LME na terenie Stanów Zjednoczonych na USA przypada ok. 85%. Efekt to papierowy niedobór w Londynie i fizyczny w Chinach. Premia CME nad LME, która w sierpniu przekraczała 700 USD za tonę, spadła do ok. 80 USD i na krótko zmieniła się choćby w dyskonto.
Zapasy na LME rosną, ale to nie jest proste sygnał nadpodaży
Na nastroje wpływają też rosnące zapasy na LME. W połowie listopada przekroczyły 320 tys. ton, wobec ok. 205 tys. ton w sierpniowym dołku. Według zestawień opartych na danych giełdy tylko w ciągu ostatnich 30 dni przybyło ich ponad 45%. Dla wielu uczestników rynku to argument, iż miedzi wcale nie brakuje.
Szczegóły pokazują jednak bardziej złożony obraz. Duża część nowych dostaw trafia do magazynów LME w USA. Od początku października zarejestrowano tam ok. 107 tys. ton, a kolejne 62 tys. ton leżą w amerykańskich składach poza systemem warrantów. To metal, który przypłynął do Stanów z myślą o cłach, a teraz czeka na decyzję. Może zostać odprawiony w USA albo wrócić do obiegu i popłynąć do Azji. Wynik zależy w dużej mierze od tego, ile Chińczycy będą gotowi za niego zapłacić. Wzrost zapasów jest więc w dużym stopniu skutkiem przesunięcia geograficznego, a nie spadku światowej konsumpcji.
Co dalej z ceną miedzi
Krótkoterminowo miedź wciąż zależy od dolara i Fed. Środowy protokół FOMC, kolejne dane o inflacji w USA i samo grudniowe posiedzenie zdecydują o tym, czy dolar utrzyma siłę. Duże znaczenie ma też odbiór wyników Nvidii za trzeci kwartał roku obrotowego, opublikowanych 17 listopada po zamknięciu sesji. Na ich podstawie rynek oceni, czy obawy o wydatki na infrastrukturę AI były przesadzone.
Średnioterminowo coraz ważniejsza staje się różnica między rynkiem papierowym a fizycznym. Fundusze sprzedają, bo spada atrakcyjność handlu „pod AI” i „pod cła”. Chińscy przetwórcy kupują, bo ich magazyny świecą pustkami. jeżeli metal z amerykańskich składów gwałtownie popłynie do Azji, napięcie w Chinach osłabnie, a spadki cen znajdą potwierdzenie w fundamentach. jeżeli te przepływy się opóźnią, rekordowe premie i niskie zapasy w Szanghaju mogą ograniczyć dalszą przecenę, choćby przy mocnym dolarze.
Na GPW przecenę odczuwa KGHM, którego wyniki w dużej mierze zależą od notowań miedzi i srebra oraz od kursu USD/PLN. We wtorek kurs spółki zamknął się na poziomie 264,30 zł, o ok. 1% niżej niż dzień wcześniej. Mocniejszy dolar częściowo łagodzi jednak spadek cen metalu w przeliczeniu na złote.
Obecna przecena przypomina, iż miedź pozostaje barometrem globalnej koniunktury i nastrojów, a nie jednokierunkowym zakładem na AI. Narracja o strukturalnym deficycie i ogromnym zapotrzebowaniu na metal w transformacji energetycznej nie zniknęła. Rynek po prostu przypomniał sobie, iż przy drogim pieniądzu, mocnym dolarze i słabnących Chinach choćby najlepsza historia może się w cenach rozjechać z rzeczywistością.

5 godzin temu





