Dwie czy cztery gąsienice? Różnica nie kończy się na wyglądzie ciągnika

3 godzin temu
Zdjęcie: ciągniki gąsienicowe


Coraz częstszym widokiem na polach są dziś ciągniki gąsienicowe. Większość producentów ma w swojej ofercie modele, w których klasyczny układ kołowy został zastąpiony gąsienicami.

Rolnicy często stoją przed wyborem zakupu ciągnika: konwencjonalny czy na gąsienicach? Wielu nabywców może podchodzić niepewnie do takich rozwiązań, zwłaszcza mając na uwadze wyższą cenę ciągnika wyposażonego w gąsienice. Przybliżamy zatem główne zalety gąsienic i omówimy również przykładowe rozwiązania konstrukcyjne.

Kiedy powstały pierwsze ciągniki gąsienicowe?

W historii rozwoju techniki trudno jest znaleźć jednoznaczne informacje wskazujące na to, kto tak naprawdę był autorem koncepcji gąsienicowego układu jezdnego. Faktem jest natomiast, iż jeden z polskich wynalazców i uczonych był autorem idei, która w dużym stopniu znalazła zastosowanie w układzie gąsienicowym. Chodzi tu o Józefa Hoene-Wrońskiego, który w latach 30. XIX wieku opracował koncepcję tzw. kół żywych, czyli takiego wynalazku, w którym wewnętrzne koło napędowe przekazuje napęd na zewnętrzne elementy toczne mające kontakt z glebą.

W pewnym uproszczeniu można stwierdzić, iż jeżeli elementy toczne zostaną zastąpione np. płytami, to koncepcja ta ewoluuje w układ gąsienicowy, choć zdania naukowców na ten temat są podzielone.

W praktyce gąsienicowe układy jezdne zaczęły się pojawiać w pojazdach rolniczych w II połowie XIX wieku. W wielu źródłach jako twórcę pierwszego ciągnika gąsienicowego podaje się Rosjanina F. Blinova, którego ciągnik z 1896 roku miał dwie gąsienice napędzane oddzielnymi maszynami parowymi. Inne źródła podają z kolei, iż konstruktorem pierwszego ciągnika gąsienicowego był Amerykanin Benjamin Holt.

Ciągniki gąsienicowe – jakie mają zalety i wady?

Wynalezienie i upowszechnienie gąsienic było podyktowane głównie chęcią osiągnięcia lepszej przyczepności. To właśnie ten aspekt był głównym powodem, dla którego gąsienice tak bardzo upowszechniły się w pojazdach wojskowych.

Gąsienica ma bowiem znacznie większą powierzchnię kontaktu z podłożem w porównaniu do układu kołowego. Dzięki temu pojazd wyposażony w gąsienice będzie w stanie przemieszczać się po podłożach o małej wytrzymałości, czyli np. po glebie o dużej wilgotności. Większa powierzchnia kontaktu będzie niejako oznaczać większą powierzchnię podparcia pojazdu na miękkim podłożu – tam, gdzie koło mogłoby się zapaść na skutek małej powierzchni styku, tam gąsienica jest w stanie się utrzymać bez ryzyka nadmiernego zagłębienia.

Ciągniki gąsienicowe a ugniatanie gleby. Co daje większa powierzchnia styku?

Wspomniana duża powierzchnia styku gąsienic z podłożem jest tak naprawdę kluczem do określenia pozostałych zalet tych układów. W przypadku rolnictwa, oprócz dobrej przyczepności, główną zaletą układów gąsienicowych będzie mniejsze zagęszczanie podłoża glebowego. Gąsienica, mając powierzchnię styku kilkukrotnie większą niż koła, ma dużo mniejszą tendencję do wygniatania głębokich kolein.

W praktyce daje to rolnikowi bardzo duże korzyści, ponieważ mniej zagęszczona gleba będzie miała dużo lepsze adekwatności wodno-powietrzne i stawia mniejszy opór mechaniczny dla korzeni roślin. W efekcie można osiągnąć lepsze warunki wzrostu roślin uprawnych i większe plonowanie.

Ponadto, efekt mniejszego zagęszczania będzie też widoczny w ujęciu długofalowym. Zagęszczona gleba wymaga późniejszego spulchnienia, a zatem wykonania dodatkowych energochłonnych zabiegów agrotechnicznych. jeżeli zagęszczenie będzie mniejsze, to takie zabiegi nie będą konieczne, co da korzyści czasowe i finansowe.

Dodatkową zaletą układów gąsienicowych jest dobra manewrowość ciągnika – jest to spowodowane tym, iż hamowana gąsienica z racji dobrej przyczepności będzie cechowała się lepszą siłą hamującą, niż to ma miejsce w przypadku klasycznego układu kołowego. Dzięki temu, odpowiednio dobierając siłę napędową lub hamującą na każdej z gąsienic, można spowodować zmianę kierunku jazdy pojazdu gąsienicowego.

Do minusów gąsienic zaliczymy bardziej rozbudowaną konstrukcję całego układu jezdnego, na ogół większą jego masę (w porównaniu z układem kołowym) oraz bardziej skomplikowane czynności serwisowe czy naprawcze. W wielu przypadkach gorsza będzie również zdolność układu do tłumienia drgań powstałych w wyniku jazdy.

Gumowe gąsienice w ciągnikach rolniczych. Co zmieniło się w ich konstrukcji?

Przez wiele lat układy gąsienicowe bazowały na konstrukcji stalowej. Płyty nośne łączone były sworzniami, a napęd na nie był przekazywany przez stalowe koła zębate. Tego typu układy odznaczały się dużymi ciężarami, hałaśliwością oraz brakiem możliwości jazdy po drogach utwardzonych (stalowe płyty powodowałyby niszczenie nawierzchni).

Wady te sprawiły, iż tamta generacja układów gąsienicowych praktycznie wyszła z użycia w latach 60. i 70. ubiegłego wieku. Powodowane było to głównie brakiem możliwości zastosowania ciągnika w pracach transportowych. Ciągnik taki miał, co prawda, bardzo dobre adekwatności trakcyjne, jednak z całą pewnością nie można było go nazwać uniwersalnym. Przykładami ciągników wyposażonych w stalowe układy gąsienicowe były radzieckie ciągniki DT czy polskie ciągniki Mazur D-50.

W latach 90. układy gąsienicowe wróciły do łask za sprawą zastosowania tworzyw elastycznych jako materiału gąsienicy. W układach tych nie ma już ciężkich, „agresywnych”, stalowych płyt, jest jedynie taśma gąsienicy wykonana z elastomerów wzmacnianych najczęściej włóknami stalowymi. Dzięki takiemu rozwiązaniu gąsienica zachowuje swoje zalety (bardzo dobra trakcja, małe zagęszczanie gleby), a dodatkowo umożliwia jazdę po drogach publicznych, i to z prędkościami kilka mniejszymi niż w ciągnikach kołowych.

Dalsza część artykułu pod materiałem wideo:

Dwie czy cztery gąsienice? Rodzaje układów jezdnych w ciągnikach

W produkowanych w tej chwili pojazdach i maszynach rolniczych mamy dostępnych kilka wersji układów gąsienicowych. Oczywiście, wszystkie te odmiany konstrukcyjne bazują na gąsienicach elastycznych. Kryteria podziału współczesnych układów gąsienicowych bazują na liczbie gąsienic, sposobie ich zamontowania w pojeździe i na sposobie sterowania.

W ciągnikach rolniczych najczęściej spotyka się następujące odmiany podwozi gąsienicowych:

  • 2 długie gąsienice, tzw. ciągnik dwugąsienicowy,
  • 4 krótkie gąsienice w ciągniku przegubowym,
  • 4 krótkie gąsienice z indywidualnym systemem skrętu,
  • adaptery gąsienicowe zamontowane w klasycznym ciągniku kołowym.

Ciągniki dwugąsienicowe – budowa, zalety i sposób działania

W pierwszym z wymienionych przypadków ciągnik o klasycznym układzie konstrukcyjnym (silnik z przodu, kabina z tyłu) jest wyposażony w 2 długie gąsienice zajmujące większość długości całego pojazdu. Każda z gąsienic ma własną ramę, w której ułożyskowane są koła napinające, napędowe oraz toczne (tzw. rolki jezdne).

Napęd gąsienic jest realizowany dzięki tylnych kół napędzających, które odbierają moment obrotowy z tylnego mostu za pośrednictwem półosi napędowych. W przedniej części ramy gąsienicy zamontowane są koła napinające współpracujące najczęściej z systemem napinania pasa gąsienicy.

Skręt ciągnika dwugąsienicowego jest realizowany poprzez zmianę prędkości napędzania jednej gąsienicy względem drugiej. W ten sposób po jednej stronie siła napędowa jest większa niż po przeciwnej.

Do zalet ciągników gąsienicowych zaliczymy względnie prostą budowę (wiele z modeli ciągników dwugąsienicowych stanowi rozwinięcie modeli kołowych) oraz dobre rozłożenie masy praktycznie na całą długość gąsienicy.

Natomiast wśród wad wymienia się najczęściej niekorzystne zjawisko przemieszczania gleby przy pokonywaniu zakrętów (np. na uwrociach). Jest to spowodowane ruchem całej gąsienicy w kierunku bocznym w stosunku do kierunku jazdy.

Jedną z wad ciągników dwugąsienicowych jest niekorzystne zjawisko przemieszczania gleby przy pokonywaniu zakrętów (np. na uwrociach) – jest to spowodowane ruchem całej gąsienicy w kierunku bocznym w stosunku do kierunku jazdy. Fot. K. Grzeszczyk

John Deere 8RT – dwie długie gąsienice i dobre rozłożenie masy

Jeśli chodzi o przykłady ciągników wyposażonych w układ dwugąsienicowy, to można tu wymienić chociażby model John Deere 8RT (seria 310–410), który jest gąsienicową wersją modelu 8R. Ciągnik ten charakteryzuje się masą własną nieco ponad 16 ton i jest wyposażony w innowacyjny układ zawieszenia ram gąsienic.

Są one połączone z konstrukcją ciągnika za pośrednictwem poprzecznych wahaczy. Za amortyzację i tłumienie drgań odpowiadają poduszki powietrzne (system AirCushion) oraz siłowniki hydrauliczne.

Model 8RT jest dostępny z gąsienicami CamsoDurabuilt o szerokościach w zakresie 400–760 mm. Napinanie gąsienicy jest realizowane dzięki siłownikom hydraulicznym. Rozstaw gąsienic może być zmieniany, a maksymalna szerokość zewnętrzna omawianego ciągnika wynosi 2,74 m, zatem nie ma ryzyka, iż ciągnik ten będzie szerszy, niż to wynika z polskich przepisów (szerokość maksymalna 3 m).

Przekazywanie momentu napędowego z koła napędowego na pas gąsienicy jest realizowane dzięki tarciu między materiałem koła (posiada ono warstwę gumy) a gąsienicą.

W wewnętrznej części pas gąsienicy jest wyposażony w wystające elementy zachodzące w zagłębienie na obwodzie koła napędzającego. Takie rozwiązanie zapewnia prawidłowe prowadzenie gąsienicy, zapobiegając jej przesunięciom bocznym. Rolki toczne zamontowane między kołem napinającym a napędowym mogą być wykonane (w zależności od wersji wyposażenia) z gumy lub poliuretanu.

Fendt 1100 Vario MT Gen2 – nowe ciągniki gąsienicowe 2026 o mocy do 680 KM

W 2026 roku Fendt przedstawił drugą generację ciągników 1100 Vario MT, wykorzystujących klasyczny układ dwóch długich gąsienic. Seria obejmuje cztery modele: 1151 Vario MT Gen2, 1156 Vario MT Gen2, 1162 Vario MT Gen2 i 1167 Vario MT Gen2. Ich maksymalne moce wynoszą odpowiednio 521, 571, 625 oraz 680 KM.

Najmocniejszy model Fendt 1167 Vario MT Gen2 wyposażono w sześciocylindrowy silnik MAN o pojemności 16,2 l, rozwijający maksymalny moment obrotowy 3100 Nm. W trzech pozostałych modelach zastosowano jednostki MAN o pojemności 15,2 l. Napęd jest przekazywany przez bezstopniową przekładnię VarioDrive, którą w nowej generacji dostosowano do wyższych obciążeń.

Ciągniki zachowały dwugąsienicowy system jezdny Mobil-Trac System (MTS), umożliwiający przenoszenie dużej siły uciągu przy odpowiednim rozłożeniu obciążeń na podłoże. W nowej generacji zastosowano również układ zawieszenia SmartRide+, którego zadaniem jest poprawa komfortu jazdy i utrzymywania kontaktu gąsienic z podłożem.

Zmiany objęły także kabinę i wyposażenie operatora. Wprowadzono system obsługi FendtONE, nowe rozwiązania oświetlenia roboczego oraz udoskonalone stanowisko kierowcy. Dzięki temu Fendt 1100 Vario MT Gen2 łączy tradycyjne zalety dwóch długich gąsienic z rozwiązaniami charakterystycznymi dla nowoczesnych ciągników dużej mocy.

Najmocniejszy model Fendt 1167 Vario MT Gen2 wyposażono w sześciocylindrowy silnik MAN o pojemności 16,2 l, rozwijający maksymalny moment obrotowy 3100 Nm. Fot. firmowe

Ciągniki czterogąsienicowe z przegubową ramą – trakcja i manewrowość

W ciągnikach z 4 krótkimi gąsienicami inny jest ogólny układ konstrukcyjny całego ciągnika. W pewnym uproszczeniu można powiedzieć, iż ciągnik czterogąsienicowy powstał jako modyfikacja ciągnika kołowego poprzez zastąpienie każdego z kół odrębną gąsienicą z własnym wózkiem i systemem zawieszenia.

Skręt nie jest już realizowany poprzez przyhamowanie gąsienic. Stosuje się dwa rozwiązania. Pierwsze to przegubowy system skrętu (ciągnik ma dwuczęściową konstrukcję z przegubem w środkowej części). Drugą opcją jest indywidualny skręt samych gąsienic względem ciągnika.

Zaletami ciągników z 4 gąsienicami są oczywiście dobra trakcja oraz małe zagęszczanie gleby, a dodatkowo lepsza manewrowość, zwłaszcza na uwrociach. Zarówno w wersji przegubowej, jak i ze skrętnymi wózkami gąsienicowymi występuje mała tendencja do „zgarniania” gleby podczas pokonywania zakrętów. To właśnie zjawisko było charakterystyczne dla ciągników dwugąsienicowych.

Zaletami ciągników z czterema gąsienicami jest dobra trakcja oraz małe zagęszczanie gleby, a dodatkowo lepsza manewrowość, zwłaszcza na uwrociach. Fot. K. Grzeszczyk

Case IH Quadtrac – cztery gąsienice i przegubowy układ skrętu

Jednym z najpopularniejszych przedstawicieli ciągników czterogąsienicowych jest Case IH Quadtrac, będący rozwinięciem kołowego przegubowego modelu Steiger. To właśnie zaprezentowany w 1997 roku model Quadtrac był pierwszym masowo produkowanym przegubowym ciągnikiem wyposażonym w 4 gąsienice.

W opisywanej generacji tego ciągnika dostępny był silnik o mocy 692 KM, współpracujący z przekładnią CVXDrive (bezstopniową) lub PowerDrive (stopniową). Ciągnik ten z racji dużej mocy i bardzo równomiernego rozłożenia masy (maksymalnie choćby 32 tony) na wszystkie gąsienice poradzi sobie przy najbardziej energochłonnych zabiegach choćby w trudnych warunkach glebowych.

W praktyce umożliwia to np. wczesne rozpoczęcie prac polowych na początku sezonu, gdy gleba ma jeszcze taką wilgotność, która nie pozwoliłaby wjechać w nią ciągnikiem kołowym.

Jeśli chodzi o szczegóły techniczne, to każdy z wózków gąsienicowych w dolnej części jest wyposażony w 5 kół – po 2 napinające oraz po 3 toczne. Przenoszenie dużej mocy na gąsienicę jest realizowane przez zastosowanie tzw. układu wymuszonego napędu, czyli kształtowego połączenia między wewnętrznymi elementami gąsienicy a zagłębieniami w kole napędzającym.

Istotną dla adekwatności trakcyjnych cechą jest dobre przyleganie każdej gąsienicy do podłoża. Osiąga się to dzięki systemowi zawieszenia każdego z wózków: mogą one wychylać się o kąt do 10° do przodu lub do tyłu, co zapewnia prawidłowe kopiowanie terenu.

Innowacyjny jest system napinający gąsienicy – stopień jej napięcia jest zależny od chwilowych warunków obciążenia. Na przykład przy jeździe transportowej po drodze utwardzonej napięcie gąsienicy będzie mniejsze niż przy pracach polowych. Takie rozwiązanie przeciwdziała zbyt dużym naprężeniom mechanicznym i chroni pas gąsienicy przed przedwczesnym zużyciem.

Case IH Steiger 785 Quadtrac – choćby 853 KM na czterech gąsienicach

Rozwój konstrukcji czterogąsienicowych dobrze obrazuje Case IH Steiger 785 Quadtrac, którego premierę ogłoszono we wrześniu 2025 roku. Jest to najmocniejszy ciągnik w dotychczasowej ofercie Case IH, osiągający 785 KM mocy znamionowej oraz maksymalnie 853 KM.

Ciągnik został wyposażony w sześciocylindrowy silnik FPT Cursor o pojemności 16 l oraz przekładnię PowerDrive. W porównaniu z wcześniejszym Steigerem 715 Quadtrac zwiększono moc i możliwości przenoszenia obciążeń, zachowując charakterystyczny układ czterech gąsienic oraz przegubową ramę.

Dopuszczalna masa całkowita modelu Steiger 785 Quadtrac wynosi 34,5 tony. Tak duża masa, w połączeniu z mocą silnika, wymaga odpowiedniego rozłożenia obciążeń na powierzchnię gleby. Właśnie dlatego konstrukcja czterech niezależnych wózków gąsienicowych ma duże znaczenie dla adekwatności trakcyjnych tego ciągnika.

Model opracowano przede wszystkim z myślą o ciężkich pracach uprawowych i współpracy z narzędziami o dużych szerokościach roboczych. Jego rozwój pokazuje, iż zwiększaniu mocy ciągników musi towarzyszyć doskonalenie układów przeniesienia napędu i rozwiązań umożliwiających efektywne wykorzystanie siły uciągu.

Ciągnik został wyposażony w sześciocylindrowy silnik FPT Cursor o pojemności 16 l oraz przekładnię PowerDrive. Fot. firmowe

Ciągniki na czterech gąsienicach bez przegubowej ramy – jak działa układ skrętu?

Alternatywą dla konstrukcji przegubowych są ciągniki, w których główna rama nie jest dzielona, a zmiana kierunku jazdy odbywa się poprzez skręt osi lub zamontowanych na nich wózków gąsienicowych. Rozwiązanie to pozwala zachować zalety czterech oddzielnych gąsienic, przy jednoczesnym zastosowaniu innej koncepcji kierowania pojazdem.

Claas Xerion serii 12 może być wyposażony w ogumienie bliźniacze lub podwozie gąsienicowe. Fot. K. Grzeszczyk

CLAAS XERION 12 – cztery gąsienice na sztywnej ramie

Innym przedstawicielem ciągnika wyposażonego w 4 gąsienice jest CLAAS XERION 12. W tym przypadku układ konstrukcyjny jest inny niż we wcześniej opisywanym ciągniku. Mianowicie rama główna jest sztywna (nieprzegubowa), a skręcanie jest realizowane dzięki niezależnemu systemowi skrętu gąsienic.

Takie rozwiązanie wymaga odpowiedniej konstrukcji ramy. W miejscu, gdzie są montowane wózki, musi ona mieć na tyle małą szerokość, aby zachodzący przy skręcie adapter nie zahaczał o ramę.

Model XERION 12.650 cechuje się masą własną 24 tony (maksymalną 30 ton) i mocą silnika ponad 650 KM. Wózki gąsienicowe systemu TERRA TRAC są wyposażone w górne koła napędzające oraz po dwa koła napinające i dwie rolki toczne. Dostępne szerokości gąsienic to 762 mm oraz 914 mm. Każdy wózek gąsienicowy ma własny system tłumienia drgań oraz smarowania elementów współpracujących.

John Deere 8RX – cztery trójkątne gąsienice

Jeszcze innym przykładem konstrukcji z 4 gąsienicami jest John Deere 8RX, który jest kolejną opcją kołowego modelu 8R. We wcześniej opisywanym modelu 8RT mieliśmy do czynienia z 2 długimi gąsienicami, zaś w modelu 8RX mamy 4 gąsienice o obrysie trójkątnym, przy czym skręt jest realizowany tak, jak w ciągniku kołowym (skręcanie wózków gąsienicowych na osi przedniej).

W odróżnieniu od wcześniej opisywanych systemów, w modelu 8RX tylne wózki gąsienicowe mają nieco inne wymiary i konstrukcję niż przednie. Na osi tylnej wózek jest nieco większy i wyposażony w koło napędzające, dwa koła napinające oraz trzy rolki toczne. Natomiast na osi przedniej oprócz koła napędzającego mamy dwa koła napinające oraz dwie rolki toczne.

Przekazywanie mocy z koła napędzającego na gąsienice odbywa się dzięki połączeniu kształtowemu. Wewnętrzne zęby na pasie gąsienicy współpracują z zagłębieniami w kole napędzającym. Typ podwozia gąsienicowego zastosowany w modelu 8RX jest przede wszystkim zalecany do takich warunków eksploatacji, w których występują duże zmiany nachylenia podłoża, natomiast omawiana wcześniej dwugąsienicowa wersja 8RT lepiej poradzi sobie na terenach płaskich o mniej ciężkich warunkach glebowych.

John Deere 8RX 440, 490 i 540 – nowe modele na 2026 rok

W lutym 2026 roku John Deere rozszerzył serię 8RX o trzy nowe modele: 8RX 440, 8RX 490 oraz 8RX 540. Ich moc znamionowa wynosi odpowiednio 440, 490 i 540 KM, natomiast najmocniejsza wersja może osiągać 634 KM dzięki systemowi Peak Power Intelligent Power Management (PP IPM).

Wszystkie trzy modele wyposażono w sześciocylindrowy silnik JD14 o pojemności 13,6 l oraz elektromechaniczną przekładnię bezstopniową eAutoPowr. W modelu 8RX 540 maksymalny moment obrotowy osiąga 2695 Nm, co umożliwia wykorzystanie ciągnika do ciężkich prac wymagających dużej siły uciągu.

Ważne zmiany wprowadzono również w czterogąsienicowym układzie jezdnym. Nowe John Deere 8RX wykorzystują przeprojektowane wózki oraz pasy gąsienicowe Soucy CustomFit serii P, których konstrukcja ma zmniejszać naprężenia i wydłużać trwałość elementów układu jezdnego.

W zależności od konfiguracji powierzchnia styku gąsienic z podłożem może osiągać 4,87 m², a deklarowany nacisk jednostkowy wynosić zaledwie 0,4 kg/cm². Rozwiązanie to ma ograniczać zagęszczanie gleby i zapewniać skuteczne przenoszenie dużej mocy silnika na podłoże.

Nowe modele 8RX pokazują, iż rozwój ciągników czterogąsienicowych obejmuje nie tylko zwiększanie mocy, ale również udoskonalanie konstrukcji wózków, zmniejszanie naprężeń pasów gąsienicowych oraz poprawę adekwatności trakcyjnych.

Typ podwozia gąsienicowego zastosowany w modelu 8RX jest przede wszystkim zalecany do takich warunków eksploatacji, w których występują duże zmiany nachylenia podłoża. Fot. firmowe

Ciągniki półgąsienicowe – jakie zalety daje połączenie kół i gąsienic?

Uproszczoną wersją ciągnika kołowego jest taka konstrukcja, w której na tylnej osi zamontowano adaptery gąsienicowe w miejsce kół jezdnych, jednak na przedniej osi pozostawiono koła. Takie rozwiązanie łączy w sobie zalety układów gąsienicowych i kołowych.

Tylna oś z gąsienicami ma bardzo dobrą przyczepność i mało ugniata glebę, zaś przednia oś z racji zastosowania układu kołowego nie jest tak mocno obciążona mechanicznie jak w układzie gąsienicowym, zwłaszcza podczas pokonywania zakrętów.

Ciągniki w takiej wersji nazywane są półgąsienicowymi i mogą być efektem wyposażenia fabrycznego bądź też modyfikacji przeprowadzonej przez specjalistyczne firmy oferujące zestawy gąsienicowe.

Przykład ciągnika, który łączy w sobie zalety układów gąsienicowych i kołowych. Fot. K. Grzeszczyk

CLAAS AXION 9 TERRA TRAC – nowe ciągniki półgąsienicowe w ofercie na 2026 rok

Przykładem współczesnego rozwiązania półgąsienicowego jest CLAAS AXION 9 TERRA TRAC. Nowa generacja tych ciągników została zaprezentowana podczas targów Agritechnica 2025. W odróżnieniu od czterogąsienicowego XERION 12, AXION 9 TERRA TRAC wykorzystuje klasyczne koła na przedniej osi oraz dwa wózki gąsienicowe na osi tylnej.

W gamie dostępne są modele AXION 9.360 TERRA TRAC o mocy maksymalnej 360 KM oraz AXION 9.450 TERRA TRAC o mocy maksymalnej 448 KM. W obu zastosowano sześciocylindrowy silnik o pojemności 8,7 l oraz bezstopniową przekładnię CMATIC.

Zastosowanie gąsienic na tylnej osi pozwala zwiększyć powierzchnię styku z podłożem i poprawić adekwatności trakcyjne, natomiast klasyczny układ kołowy z przodu zapewnia możliwość kierowania ciągnikiem. Takie połączenie ma ograniczać tendencję do powstawania kolein podczas pracy ciężkimi narzędziami, zachowując jednocześnie uniwersalność maszyny.

Nowe modele wyposażono również w systemy wspomagające pracę operatora i zarządzanie napędem. Wśród rozwiązań znalazły się między innymi DYNAMIC POWER, AUTO LOAD ANTICIPATION oraz CEMOS, służące do optymalizowania parametrów pracy silnika, przekładni i całego ciągnika.

Rozwój konstrukcji takich jak AXION 9 TERRA TRAC pokazuje, iż gąsienicowe układy jezdne nie są już zarezerwowane wyłącznie dla największych ciągników o mocy przekraczającej 600 KM. Rozwiązania półgąsienicowe mogą być stosowane również w maszynach o niższej mocy, wykorzystywanych do różnych prac polowych i transportowych.

Porównanie ciągników gąsienicowych – rodzaje, zalety i przykładowe modele

Współczesne ciągniki gąsienicowe różnią się liczbą gąsienic, sposobem kierowania oraz konstrukcją układu jezdnego. Każde z rozwiązań ma określone zalety i ograniczenia, które warto uwzględnić przy wyborze maszyny do gospodarstwa.

Rodzaj ciągnika Przykładowe modele Najważniejsze zalety Ograniczenia
Dwugąsienicowy John Deere 8RT
Fendt 1100 Vario MT Gen2
Duża powierzchnia styku z glebą, dobra trakcja, równomierne rozłożenie masy Możliwość zgarniania gleby podczas ciasnych skrętów
Czterogąsienicowy z ramą przegubową Case IH Quadtrac
Steiger 785 Quadtrac
Bardzo dobra trakcja, duża siła uciągu, ograniczenie przemieszczania gleby na uwrociach Duża masa, rozbudowany układ jezdny
Czterogąsienicowy bez ramy przegubowej CLAAS XERION 12
John Deere 8RX
Nowe 8RX 440/490/540
Dobra manewrowość, korzystne rozłożenie obciążeń, ograniczenie zgarniania gleby Bardziej skomplikowana konstrukcja wózków i układu kierowniczego
Półgąsienicowy CLAAS AXION 9 TERRA TRAC Połączenie trakcji tylnej osi gąsienicowej z kierowaniem dzięki przednich kół Mniejsza powierzchnia styku gąsienic z podłożem niż w układach całkowicie gąsienicowych

Warto pamiętać, iż zastosowanie gąsienic nie eliminuje całkowicie zagęszczania gleby. Istotne znaczenie mają również masa ciągnika, obciążenie poszczególnych osi, warunki wilgotnościowe i sposób wykonywania prac polowych.

Ciągnik John Deere 5115M | Bruder 02106
Zobacz w sklepie
Prasa zwijająca z owijarką John Deere C441R | Bruder 02032
Zobacz w sklepie
Ciągnik John Deere 7R 350 z ładowaczem czołowym | Bruder 03151
Zobacz w sklepie
Prasa John Deere | Bruder 02017
Zobacz w sklepie
Idź do oryginalnego materiału