Eksport z Ukrainy: Kijów żąda 1,1 mld euro na rekompensaty logistyczne. Jaka jest rola wielkich agroholdingów?

5 godzin temu

Zdjęcie: Eksport z Ukrainy

Eksport z Ukrainy znajduje się w punkcie zwrotnym. W obliczu trwającej blokady morskich portów czarnomorskich ukraiński resort rolnictwa oficjalnie zwrócił się do partnerów międzynarodowych o uruchomienie potężnego pakietu wsparcia finansowego w wysokości 1,1 miliarda euro. Środki te mają pokryć dramatycznie rosnące koszty transportu w bieżącym sezonie i uchronić krajowych producentów przed falą bankructw. Sprawa ta rzuca nowe światło nie tylko na kondycję ukraińskiej logistyki, ale także na fundamentalną rolę, jaką w tym systemie odgrywają wielkie agroholdingi.

Czytaj również:

Słowacja na czele i cięcia USDA. Jak wygląda aktualny import z Ukrainy w cieniu zablokowanych portów?

Logistyczne wąskie gardło: Alternatywne trasy pokrywają zaledwie połowę popytu

Podczas międzynarodowego okrągłego stołu wysokiego szczebla „Zablokowane zbiory: ochrona ukraińskiego eksportu produktów rolnych i globalne bezpieczeństwo żywnościowe” wiceminister polityki rolnej i żywności Taras Wysocki przedstawił surowe dane dotyczące obecnych realiów rynkowych:

Utracone szlaki morskie: Przed eskalacją konfliktu około 90% eksportu zbóż, roślin oleistych i produktów przetworzonych opuszczało Ukrainę przez porty morskie. Dziś te możliwości są niedostępne.
Ograniczenia korytarzy lądowych i rzecznych: Alternatywne trasy – przez porty naddunajskie (Izmaił, Reni), transport kolejowy oraz drogowy – są w stanie zaspokoić jedynie 45–50% zapotrzebowania.
Wolumenowy deficyt: Ukraina może efektywnie eksportować alternatywnymi drogami ok. 2,5 miliona ton miesięcznie, podczas gdy rynkowy popyt przekracza 5 milionów ton. Dalsze zwiększanie wolumenów fizycznych jest w praktyce niemożliwe.

Dodatkowe koszty transportu lądowego i rzecznego wynoszą w tej chwili 50–70 dolarów za tonę, a na niektórych kierunkach sięgają choćby 80 dolarów. Koszty te nie są absorbowane przez globalne rynki, ale bezpośrednio obciążają producentów poprzez zaniżone ceny w skupach.

Rola agroholdingów w kryzysie: Kto realnie dźwigany jest przez system?

W centrum ukraińskiego sektora rolnego od lat funkcjonuje dualny model: z jednej strony działają tysiące niezależnych, mniejszych i średnich gospodarstw rodzinnych, z drugiej – potężne, giełdowe i prywatne agroholdingi (latifundia) gospodarujące setkami tysięcy hektarów. Ich pozycja w obecnym kryzysie logistycznym jest specyficzna i dwuwymiarowa:

Własna infrastruktura i dywersyfikacja: Największe ukraińskie holdingi (takie jak MHP, Kernel, Astarta czy UkrLandFarming) posiadają znacznie większą odporność kapitałową niż indywidualni rolnicy. Często dysponują własnymi zapleczami magazynowymi (nowoczesnymi elewatorami głębokimi), flotą wagonów towarowych, a choćby własnymi terminalami przeładunkowymi na zachodniej granicy czy barkami na Dunaju. Pozwala im to sprawniej lawirować w gąszczu ograniczeń eksportowych.
Skala presji finansowej: Niemniej jednak, przy gigantycznych wolumenach produkcji generowanych przez holdingi, dodatkowe koszty frachtu rzędu 50–80 USD/t przekładają się na setki milionów dolarów zamrożonego kapitału lub strat marżowych. To właśnie silne lobby zrzeszające duże podmioty opiniotwórcze najgłośniej domaga się od rządu w Kijowie skutecznych interwencji międzynarodowych.
Wpływ na małych producentów: Podczas gdy agroholdingi dzięki skali i dostępowi do finansowania międzynarodowego potrafią optymalizować koszty stałe, niezależni rolnicy w regionach centralnych i wschodnich ponoszą pełen ciężar zaniżonych cen skupu. To oni najdotkliwiej odczuwają skutki blokady, stając się zarazem głównym argumentem politycznym w apelach Kijowa o unijne i międzynarodowe rekompensaty.

Korytarze Solidarnościowe a unijne fundusze

Warto zauważyć, iż unijne Korytarze Solidarnościowe (Solidarity Lanes) oraz wielomilionowe wsparcie finansowe z instrumentów takich jak „Łącząc Europę” (CEF) od 2022 roku systematycznie modernizują przejścia graniczne i infrastrukturę przeładunkową w krajach frontowych (w tym w Polsce). Jednakże, pomimo wpompowania ogromnych środków w modernizację szlaków transportowych, fizyczna przepustowość granicy ma swoje granice biologiczne i techniczne.

Kijów deklaruje otwartość na różne formy pomocy – od bezpośrednich dopłat dla producentów po mechanizmy rekompensaty kosztów logistycznych bezpośrednio na terytorium Unii Europejskiej, dążąc do tego, by ceny skupu wreszcie pokrywały koszty realnej produkcji rolnej.

Analiza własna Agro Profil