Na blogu staram się przekazywać pewne idee i prezentować liczby. Nie uciekam też jednak od filozofowania. Otóż, w kilku istotnych wpisach, pokazałem (w tym na własnym przykładzie), na czym polega wczesna emerytura 55-latków.
Teraz trudna, ale państwowa alternatywa. Wyliczałem ją na blogu wielokrotnie. 20% stopy zastąpienia (emerytura równa 20% ostatniej pensji) po 41 latach pracy, dla dzisiejszych dwudziestolatków. Albo, emerytura w wieku 67 lat czyli po 43 przepracowanych latach. Potem 6 lat życia we względnym zdrowiu i 5 lat chorowania, zanim przyjdzie po nas Ponura Żniwiarka. Tak wyglądają statystyki. Dzisiaj wiek emerytalny wynosi 65 lat, żyjemy (panowie) normalnie 8 lat, a potem 5 lat gaśniemy. Dodajmy 2 lata (67 lat) do wieku emerytalnego, odejmijmy te same 2 od lat zdrowych (8-2=6), czas odchodzenia zostanie ten sam. Powiedzmy jeszcze raz – 43 lata pracy, 11 lat emerytury, w tym prawie połowa bez szału. Czy nie nazwałbyś takiego pomysłu niewolnictwem?
Pisząc o tym wprost, staram się przedstawiać inną wizję. 31 lat pracy, 18 emerytury w zdrowiu, 5 niestety nie. Albo nawet: 26 lat pracy, 23 żwawej emerytury, 5 lat zanim serce nam się zatrzyma. Popatrzcie na proporcje (praca:emerytur):
- Slavery67: 43:11,
- Freedom55: 31:23,
- Freedom50: 26:28.
Tak można żyć.
Oczywiście przedstawione wyżej liczby, mają swoją cenę. Żeby pójść na emeryturę jako 50-latek musisz:
- Zarabiać nie mniej 100% średniej krajowej,
- Odkładać 30% poborów,
- Inwestować oszczędności na minimum 8%.
Skończysz z 1.5 mln zł. Tutaj znowu wejdą liczby: 1.5 mln/15 lat= 8 tys. zł miesięcznej emerytury. Dobre, prawda? Gdzie tkwi haczyk?
Właśnie w tych 3 punktach.
100% średniej krajowej zarabia ok. 40% społeczeństwa.
30% odkłada może co 20-ty. Wspomniany przeze mnie, publikujący na Facebooku ojciec dwójki dzieci, odłoży tylko 15% z dochodu wynoszącego 20k. Dość typowe.
Inwestować potrafi niewielu. Dlatego, w mojej ostatniej pracy została 67-latka, a ja pójdę sobie na wolne, mając 55 lat.
Wreszcie, wielu rad o FIRE nie da się zastosować w praktyce „przeciętnej rodziny”, albowiem udzielają ich ludzie z dochodami na poziomie 2,5-4 średniej krajowej, żyjący w zupełnie innych warunkach.
