Cibora jadalna podbija ogrody. Czy migdał ziemny można z powodzeniem uprawiać w Polsce?

Zdjęcie: Cibora jadalna

Jeszcze kilka lat temu cibora jadalna była w Polsce praktycznie nieznana. Dziś coraz częściej pojawia się w sklepach ogrodniczych, a miłośnicy nietypowych warzyw i roślin użytkowych chętnie próbują swoich sił w jej uprawie. Powód jest prosty. Ta niepozorna roślina wytwarza smaczne bulwy nazywane migdałami ziemnymi lub orzechami tygrysimi, które od wieków cenione są w krajach śródziemnomorskich.

Wielu ogrodników zastanawia się jednak, czy roślina pochodząca z cieplejszych regionów świata poradzi sobie w polskim klimacie. Okazuje się, iż odpowiedź jest bardziej optymistyczna, niż mogłoby się wydawać.

Czym adekwatnie jest cibora jadalna?

Cibora jadalna, znana pod łacińską nazwą Cyperus esculentus, należy do rodziny ciborowatych. W przeciwieństwie do popularnego papirusu uprawianego jako roślina ozdobna, ten gatunek ceniony jest przede wszystkim za podziemne bulwy.

Po wykopaniu przypominają niewielkie orzeszki. Ich smak często porównuje się do połączenia migdałów, kokosa i orzechów laskowych. To właśnie dlatego migdał ziemny zdobywa coraz większe grono zwolenników.

Bulwy można spożywać na surowo, suszyć, mielić na mąkę lub wykorzystywać do przygotowywania napojów. W Hiszpanii od stuleci produkuje się z nich tradycyjny napój o nazwie horchata de chufa.

Czy klimat w Polsce pozwala na uprawę chufy?

Najczęściej zadawane pytanie dotyczy właśnie warunków klimatycznych. Cibora jadalna pochodzi z rejonów cieplejszych niż Polska, dlatego potrzebuje długiego okresu wegetacji oraz dużej ilości słońca.

Dobra wiadomość jest taka, iż jej uprawa w naszym kraju jest możliwa. Wymaga jednak odpowiedniego terminu sadzenia oraz wyboru adekwatnego stanowiska.

Najlepsze efekty uzyskuje się w regionach o cieplejszym lecie, gdzie roślina może rozwijać się przez kilka miesięcy bez ryzyka przymrozków. Bulwy sadzi się zwykle po ustąpieniu wiosennych chłodów, gdy temperatura gleby jest już odpowiednio wysoka.

W praktyce oznacza to, iż migdał ziemny najlepiej traktować jako roślinę jednoroczną, której cykl kończy się jesiennym zbiorem bulw.

Jakie stanowisko wybrać?

Cibora jadalna uwielbia ciepło i światło. Im więcej słońca otrzyma, tym większa szansa na obfity plon.

Najlepiej sprawdzają się miejsca:

• dobrze nasłonecznione,
• osłonięte od silnego wiatru,
• szybko nagrzewające się wiosną,
• z żyzną i przepuszczalną glebą.

Roślina źle reaguje na długotrwałe zacienienie. W takich warunkach rozwija mniej bulw, a wzrost części nadziemnej staje się słabszy.

Warto również pamiętać, iż cibora lubi regularną wilgotność podłoża. Nie oznacza to jednak, iż powinna rosnąć w stale mokrej ziemi. Nadmiar wody może prowadzić do problemów z rozwojem systemu korzeniowego.

Jak wygląda sadzenie migdała ziemnego?

Uprawę rozpoczyna się od bulw. Przed posadzeniem wielu ogrodników moczy je przez kilkanaście godzin w letniej wodzie. Dzięki temu szybciej rozpoczynają wzrost.

Bulwy umieszcza się w ziemi na głębokości kilku centymetrów. Zachowanie odpowiednich odstępów między roślinami jest istotne, ponieważ z czasem tworzą one rozbudowane kępy.

Pierwsze liście przypominają wyglądem trawy. To właśnie dlatego początkujący ogrodnicy czasami mylą młode rośliny z chwastami.

W kolejnych tygodniach cibora tworzy coraz gęstsze skupiska wąskich liści, a pod ziemią zaczynają rozwijać się jadalne bulwy.

Odmiana Large Black budzi coraz większe zainteresowanie

Wśród dostępnych odmian szczególną uwagę zwraca Large Black. Wyróżnia się ciemniejszym zabarwieniem bulw oraz ich stosunkowo dużymi rozmiarami.

Dla wielu ogrodników jest to cecha bardzo atrakcyjna, ponieważ większe bulwy są wygodniejsze podczas zbioru i późniejszego wykorzystania w kuchni.

Rośliny tej odmiany zachowują wszystkie najważniejsze cechy charakterystyczne dla migdała ziemnego, jednocześnie oferując interesujący wygląd plonu. To sprawia, iż Large Black coraz częściej trafia do przydomowych ogrodów i kolekcji pasjonatów nietypowych roślin użytkowych.

Jak pielęgnować ciborę w trakcie sezonu?

Uprawa migdała ziemnego nie należy do szczególnie skomplikowanych. Podstawą jest regularne podlewanie podczas dłuższych okresów suszy oraz usuwanie chwastów konkurujących o wodę i składniki pokarmowe.

Warto także zwracać uwagę na kondycję gleby. Roślina najlepiej rozwija się w podłożu bogatym w materię organiczną.

Najważniejsze zabiegi pielęgnacyjne obejmują:

• utrzymywanie umiarkowanej wilgotności podłoża,
• odchwaszczanie,
• spulchnianie ziemi wokół roślin,
• zapewnienie pełnego nasłonecznienia.

Przy sprzyjającej pogodzie cibora gwałtownie tworzy zwarte kępy, które skutecznie ograniczają rozwój części chwastów.

Kiedy zbiera się bulwy?

Zbiór przeprowadza się zwykle jesienią, gdy część nadziemna zaczyna stopniowo zasychać. W tym czasie bulwy osiągają największe rozmiary.

Do wykopywania można wykorzystać widły amerykańskie lub łopatę. Należy robić to ostrożnie, ponieważ część bulw znajduje się stosunkowo głęboko w glebie.

Po zbiorze migdały ziemne należy oczyścić i osuszyć. Wysuszone mogą być przechowywane przez długi czas bez utraty swoich walorów smakowych.

Dlaczego coraz więcej osób sadzi chufę?

Rosnąca popularność cibory jadalnej wynika z kilku powodów. Przede wszystkim jest to roślina nietypowa, która pozwala wzbogacić ogród o mało znany gatunek. Dodatkowo dostarcza smacznych bulw o szerokim zastosowaniu kulinarnym.

Coraz większe zainteresowanie budzi także możliwość samodzielnego pozyskiwania migdałów ziemnych bez konieczności kupowania importowanych produktów. Dla wielu ogrodników jest to kolejne interesujące wyzwanie, które pokazuje, iż choćby rośliny kojarzone z cieplejszym klimatem mogą znaleźć miejsce w polskim ogrodzie. Przy odpowiednio słonecznym stanowisku, regularnej pielęgnacji i odrobinie cierpliwości cibora jadalna potrafi odwdzięczyć się zaskakująco udanym plonem.