3 godzin temu
Volvo T25 to mało znany ciągnik rolniczy z lat 50., wywodzący się z konstrukcji Bolinder-Munkell. Poznaj historię przejęcia szwedzkiego producenta przez Volvo, różnice między modelami BM-24 i BM-25 oraz ciekawostki o identycznych ciągnikach sprzedawanych pod dwiema markami.
I tu właśnie zaczyna się cała zabawa, bo zanim Wschód ochrzcił swoje dzieło tym symbolem, Północ miała już własnego T-25. Spokojniejszego, bardziej poukładanego i – co tu dużo mówić – trochę bardziej „po szwedzku”.
Szwedzi robią swoje. Jak zawsze
Historia tego ciągnika nie zaczyna się jednak od samego modelu, tylko od decyzji biznesowej, która – jak to często bywa – była cicha, ale brzemienna w skutkach.
W 1950 roku Volvo przejęło wszystkie udziały w Bolinder-Munkell – szwedzkim producentem ciągników i sprzętu budowlanego z siedzibą w Eskilstunie. Powstałym w 1932 r. z połączenia Bolinders Mekaniska Verkstad i Munktells Mekaniska Verkstad (co nam i tak kilka mówi).
I teraz uwaga – nie było żadnej rewolucji, wywracania stołów ani zmiany wszystkiego od zera. Szwedzi z Volvo podeszli do sprawy jak do dobrego warsztatu: skoro coś działa, to się tego nie psuje.
Zamiast tworzyć nowe konstrukcje na siłę, postanowiono wykorzystać to, co już było sprawdzone. A iż Bolinder-Munkell miał w swojej ofercie całkiem udane ciągniki, to po prostu… zaczęto je sprzedawać dalej.
Zielony czy czerwony? Wybór należy do klienta
I tu dochodzimy do jednego z ciekawszych wątków tej historii. Po przejęciu identyczne ciągniki trafiały na rynek w dwóch wersjach:
- jako Bolinder-Munkell – w tradycyjnej zieleni
- jako Volvo – w charakterystycznej czerwieni
Różnice? W zasadzie kosmetyczne. Mechanicznie były to te same maszyny, ale marketingowo – dwie różne historie.
Dziś powiedzielibyśmy: „rebranding”. Wtedy była to po prostu zdrowa, szwedzka logika. Rolnik przywiązany do starej marki kupował zielonego BM-a. Ten, który ufał Volvo – wybierał czerwonego.
BM-24 i BM-25 – dwa oblicza tej samej konstrukcji
W centrum tej opowieści stoją dwa modele:
- BM-24 – wyposażony w silnik naftowy o mocy około 28 KM
- BM-25 – z silnikiem benzynowym o mocy około 31 KM
Różnica niewielka, ale istotna. W tamtych czasach paliwo było wyborem strategicznym. Nafta kusiła niższą ceną, benzyna – wygodą użytkowania.
Rolnik nie pytał wtedy o normy emisji czy spalanie w cyklu mieszanym. Pytał: „co mi się bardziej opłaci i co łatwiej uruchomię zimą?”. A mówimy tu o szwedzkim rynku, a tam – jak wiadomo – bywa chłodno.
Volvo T25 – bliźniak z innym znaczkiem
Na bazie modelu BM-25 powstał właśnie Volvo T25 – ciągnik, który dziś może wydawać się egzotyczny, ale w latach 50. był zupełnie logicznym krokiem naprzód. Co ważne – nie była to nowa konstrukcja. To był ten sam ciągnik: ten sam układ napędowy, ten sam silnik benzynowy i ta sama rama i podzespoły. Zmienił się znaczek na masce i kolor lakieru. Reszta pozostała bez zmian.
I może właśnie dlatego Volvo T25 jest dziś tak interesujący – bo pokazuje moment przejścia. Nie tyle technologicznego, co organizacyjnego.
Parametry techniczne szwedzkiego T-25 Volvo
Parametr
Wartość
Lata produkcji 1952–1959
Typ ciągnika rolniczy, standardowy (2WD)
Silnik benzynowy, 4-cylindrowy
Pojemność silnika ok. 2,2 l
Moc maksymalna ok. 31 KM (23,1 kW)
Obroty znamionowe ok. 2000–2200 obr./min
Układ chłodzenia ciecz
Napęd 4×2 (tylna oś napędzana)
Skrzynia biegów mechaniczna
Liczba biegów 5 do przodu + 1 wsteczny
WOM ok. 540 obr./min
Rozstaw osi ok. 1760–1770 mm
Długość ok. 2750 mm
Szerokość ok. 1650 mm
Masa własna ok. 1500–1600 kg
Instalacja elektryczna 6 V
i najciekawsze: Zużycie paliwa = 9,1 l/h przy 26,2 KM i 1700 obr./min.
Między samochodem a ciągnikiem
Patrząc na tę maszynę z dzisiejszej perspektywy, widać wyraźnie, iż to produkt epoki przejściowej. To jeszcze nie jest typowy ciągnik rolniczy w rozumieniu lat 70. czy 80. To raczej coś pomiędzy: trochę samochód, trochę maszyna rolnicza. Dlaczego?
Silnik benzynowy, stosunkowo wysoka kultura pracy, rozwiązania konstrukcyjne bliższe motoryzacji niż ciężkiej technice rolniczej – wszystko to sprawiało, iż Volvo T25 było maszyną bardziej „cywilizowaną”. Ale jednocześnie nie było przesadnie skomplikowane. Wręcz przeciwnie – prostota była jego dużą zaletą.
Do czego służył?
Nie był to ciągnik do ciężkiej orki ani pracy na dużych areałach. To była maszyna do: lekkich prac polowych, transportu, codziennych obowiązków w gospodarstwie, czyli dokładnie to, czego potrzebował przeciętny rolnik w Szwecji lat 50.
Dlaczego to ważne?
Bo Volvo T25 to nie tylko ciekawostka. To fragment większej układanki. Pokazuje moment, w którym: kończy się era ciągników „samochodowych”, a zaczyna się epoka wyspecjalizowanych maszyn rolniczych napędzanych już silnikami diesla.
A przy okazji jest dowodem na to, iż rozwój techniki nie zawsze oznacza rewolucję. Czasem to po prostu mądre wykorzystanie tego, co już działa.
T- 25 na zakończenie
Dziś oznaczenie „T-25” ma zupełnie inne skojarzenia. Ale warto pamiętać, iż zanim pojawił się radziecki klasyk, był jeszcze jeden T-25 – spokojny, czerwony i bardzo szwedzki. I jeżeli kiedyś trafisz na taki ciągnik, nie zdziw się, iż zamiast wschodniego temperamentu znajdziesz w nim… chłodną, skandynawską logikę. No i benzynowy silnik, bo było taniej. Jak dziś.
